Διαφυγόν ΑΕΠ και το λάθος του Δ.Ν.Τ.

Στην ελληνική περίπτωση και μετά την παραδοχή του λάθους από το ΔΝΤ έχει τεράστια σημασία ο όρος -διαφυγόν ΑΕΠ- με σημείο αναφοράς την μετατόπισή του ανά έτος και συνολικά την όλη εξέλιξή του από την 31-12-2009 που άρχισε η ελληνική κρίση χρέους έως σήμερα.

Στις 31-12-2009 το ΑΕΠ ήταν περίπου 246 δισ ευρώ και 3-12- 2010 ήταν 227 δισ , δλδη χάσαμε σε ένα έτος 19 δισ ΑΕΠ.

Στις 31-12-2011 το ΑΕΠ ήταν 215 δισ, εδώ από έτος σε έτος χάσαμε 12 δισ ευρώ. Η απόκλιση όμως από το σημείο αναφοράς που είναι η 31-12-2009 είναι 31 δισ για το έτος 2011

Στις 31-12-2012 είχαμε 200 δισ ΑΕΠ αυτό σημαίνει απώλεια 46 δισ από το σημείο αναφοράς.

Αν πάμε από έτος σε έτος το χαμένο ΑΕΠ είναι 46 δισ ευρώ. Αν όμως το υπολογίσουμε για κάθε έτος με βάση το σημείο αναφοράς, που είναι και το σωστό, είναι 91 δισ ευρώ.

Με απλά λόγια, από την στιγμή που το ΔΝΤ και η τρόικα έκαναν ένα λάθος με 91 δισ κόστος πρέπει να επανορθώσουν διαγράφοντας άμεσα από το ελληνικό χρέος το δικό τους λάθος.

Αν εδώ προσθέσουμε και τις αρνητικές συνέπειες λόγω της ανόδου στο κόστος του κεφαλαίου και της απαξίωσης του υπάρχοντος πάγιου κεφαλαίου τότε το διαφυγόν εισόδημα μεγαλώνει.

Καθώς όμως φαίνεται η κυβέρνηση και η συστημική κριτική δεν έχει μπει στην λογική Α: να θέσει το ζήτημα -διαφυγόν ΑΕΠ- στην πραγματική του διάσταση και Β: να το συνδέσει με την παραδοχή του λάθους από το ΔΝΤ, ένα λάθος που επηρέασε σημαντικά, την παραγωγικότητα, την ελληνική πιστοληπτική ικανότητα, το ποσοστό ανεργίας και γενικότερα όλες τις παραμέτρους της οικονομικής και κοινωνικής ζωής. 

Γιατί απέτυχε η πολιτική λιτότητας

Είναι πλέον αποδεκτό από όλο και περισσότερους , θεσμικούς και μη, ότι το μοντέλο λιτότητας που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα απέτυχε, τόσο σε μικρο- όσο και σε μακρό-επίπεδο.

Βασικός άξονας της πολιτικής που ακολουθήθηκε και συνεχίζουν να ακολουθούν είναι η ελαχιστοποίηση του κόστους λειτουργίας κράτος, επιχειρήσεων, ατόμου, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι αναπτυξιακές υστερήσεις τους, οι αδυναμίες της δοµικής τους οργάνωσης και λειτουργίας και οι διαφορετικές τους ανάγκες.

Παράλληλα, η φορολογική πολιτική με τους δυσβάστακτους φόρους σε επαγγελματίες, μισθωτούς και συνταξιούχους δημιούργησε νέες ανισότητες σε ότι αφορά την ανάπτυξη της πραγματικής παραγωγικής τους ικανότητας και τις συνθήκες ζωής.

Επιπλέον, οι δυσκολίες επιβίωσης οδήγησαν πολλούς σε ακραίες μορφές φοροαποφυγής και ενθάρρυναν την μαύρη εργασία. Απο τις εξελίξεις οι άμεσα πληττόμενοι ήταν οι οικονομικά ασθενέστεροι.

Στον παρόντα χρόνο η ανεπάρκεια της εν λόγω πολιτικής αποτυπώνεται σε κάθε πτυχή της πολιτικής και κοινωνικοοικονομικής ζωής του τόπου.

Ύφεση, ανεργία, ακραία φτώχεια, κοινωνική περιθωριοποίηση, κατάρρευση του εγχώριου παραγωγικού, εμπορικού και καταναλωτικού ιστού, δυσλειτουργίες σε κρίσιμους τομείς του κράτους, ένας ολόκληρος λαός στενάζει επειδή το πλαίσιο του μνημονίου δεν δίνει δυνατότητες επιλογής και αυτορύθμισης, η μεταπολιτευτική ελίτ έβαλε τη Δημοκρατία στον γύψο για να επιβιώσει πολιτικά, κ,α, είναι μερικά από τα φαινόμενα που συναντάμε, σε μόνιμη βάση, τα 3 τελευταία χρόνια.

Έτσι και με βάση τις πραγματικότητες που ανέφερα παραπάνω μπορούμε να πούμε ότι αυτό που δεν έλαβε υπόψη το μοντέλο λιτότητας που εφάρμοσαν είναι ο παράγοντας άνθρωπος, γ αυτό και απέτυχε.

Αρα, η διάσταση απόψεων- χάσμα μεταξύ κοινωνίας και εφαρμοζόμενης πολιτικής οδηγεί σε ένα συμπέρασμα -λογική αναγκαιότητα.

Αν πραγματικά θέλουμε να διαμορφώσουμε εμείς τους όρους υπέρβασης της κρίσης, τότε, τώρα είναι η ώρα των μεγάλων και σημαντικών αποφάσεων,

γιατί, “θέλουμε να ζήσουμε και θέλουμε να ζήσουμε τώρα”

Να σταματήσουμε την κατηφόρα

Το 2012 ήταν  δύσκολη χρονιά για την Ελλάδα και για τα 2/3 του πληθυσμού,όμως το 2013 θα είναι χειρότερο.

Οι αντιλήψεις των διαπλεκόμενων, το τεχνητά κατασκευασμένο πολιτικό πεδίο-μονοδρομος του συμφώνου για το ευρώ και οι σκόπιμα αδέξιοι χειρισµοί στις διαδικασίες αντιµετώπισης της κρίσης επιδρούν καθοριστικά στην διαμόρφωση του μέλλοντός μας.

Στο πλαίσιο αυτό κάποιοι μιλούν με κραυγές, κάποιοι άλλοι κάνουν θόρυβο μόνο και μόνο για να σκεπάσουν το ανεπαρκές εγώ τους, η κοινωνία ριγμένη στον βούρκο του μνημονίου δυσκολεύεται να ανασάνει, πόσο μάλλον να κάνει την υπέρβαση,την ίδια ώρα που η πολιτικοοικονομική ελίτ “απολαμβάνει” τα κέρδη του παρελθόντος. 

Είναι λοιπόν φανερό ότι ο δρόμος μπροστά μας είναι κακοτράχαλος και γεμάτος εμπόδια. Η διεύρυνση των οικονομικών ανισοτήτων και όλα όσα βιώνουμε, κατασκευασμένο πλαίσιο από την  χρηματιστική ολιγαρχία, όχι μόνο θα καταστρέψουν την δημοκρατία άλλα σε πολύ λίγα χρόνια από τώρα και με την τροχιά που έχουν πάρει τα πράγματα τα πάντα θα ξεπουληθούν και η πλειονότητα των Ελλήνων θα ψάχνει στα “σκουπίδια” των εποίκων της τρόικας για μπαγιάτικα ξεροκόμματα, κάποιοι ποιο τυχεροί, με πολιτικό ρουσφέτι, ίσως κερδίσουν μια θέση στα συσσίτια.

Βέβαια, δεν φταίνε μόνο αυτοί,έχουμε όλοι μας ευθύνη, μεγάλη μάλιστα. Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα που μας περιβάλει δίνει σε διάφορους ξένους και ντόπιους επιτήδειους το δικαίωμα να κακοποιούν τις αισθήσεις μας ή να γεμίζουν με τα κατασκευασμένα ψευτοδιλήμματα και τα κενά περιεχόμενου μηνύματα το κενό που αφήνει η δική μας στάση στη συλλογική μας συνείδηση.

Όταν φίλες και φίλοι σχεδόν έχουμε σταματήσει να μιλάμε μεταξύ μας, είναι δυνατόν να μας ακούσουν οι άλλοι!

Η απληστία και οι εγωισμοί εκ των πραγμάτων οδηγούν σε άρνηση της πραγματικότητας, την ώρα που συνεχίζει να υπάρχει και οι “αντίπαλοί μας” χειρίζονται αποτελεσματικά το διαίρει και βασίλευε για να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους.

Είναι, επομένως, σαφές ότι βρισκόμαστε στην εποχή της μετάβασης, από αυτή την κρίση θα προκύψει ένας άλλος κόσμος ως φυσικό επακόλουθο των νέων αναγκών.

Έχουμε λοιπόν εδω την διαδικασία μετεξέλιξης, αν στην περίπτωση δεν κάνουμε πράξη, σε καθημερινό επίπεδο,το σύνθημα που λέει ότι -τίποτα δεν θα άλλαζε στο ρου της ιστορίας αν δεν ήμασταν εμείς- τα πράγματα θα δυσκολέψουν και η αφόρητη πίεση της καθημερινότητας θα διαλύσει τα πάντα και όλους. 

Κατά συνέπεια, τα δικαιώματα και οι ευθύνες μας μπορούν τροποποιήσουν ριζικά ή ακόμα και να καταργήσουν το σύμφωνο για το ευρώ και την πολιτική λιτότητας. 

Τότε, όχι μόνο θα έχουμε σοβαρές πιθανότητες να είμαστε εμείς εκείνοι που θα καθορίσουμε την πραγματικότητα του μέλλοντός μας μέσω μιας νέας κοινωνικής σύμβασης, αλλά θα έχουμε και κάθε δικαίωμα να λέμε “ήμουν κι εγώεκεί”

Σε κάθε περίπτωση, εσύ αποφασίζεις..,

Παράνομη η πληρωμή των τελών κυκλοφορίας ετήσια και αδιαίρετα

Στις 18 Δεκεμβρίου του περασμένου έτους κατέθεσα στην ΔΟΥ Πύργου αίτηση μέσω της οποίας ζητούσα πληροφορηθώ τους λόγους για τους οποίους δεν μπορώ να πληρώσω ανά μήνα ή εξάμηνο, δλδη με δόσεις, τα τέλη κυκλοφορίας.

Η απάντηση της ΔΟΥ ( την έλαβα με μεγάλη καθυστέρηση χθες 17/1) αναφέρει ότι σύμφωνα με τις διατάξεις του ισχύοντα για το ζήτημα νόμου[Ν. 2367/1953] το αίτημα μου δεν μπορεί να ικανοποιηθεί.

Στην περίπτωση, το απαντητικό έγγραφο της Δ.Ο.Υ. Πύργου δεν έχει την αναγκαία νομική βάση για έκδοση απορριπτικής απάντησης επειδή οι διατάξεις του N. 2367/1953 αναφέρουν ότι τα τέλη κυκλοφορίας οχημάτων καταβάλλονται ανά εξάμηνο. Σε περίπτωση προκαταβολής των τελών κυκλοφορίας ο υπόχρεος δικαιούται έκπτωση 10%. Επίσης, ο νόμος ορίζει ότι ο υπουργός οικονομικών δύναται να ορίζει την καταβολή των εξαμηνιαίων τελών με δόσεις (Ν. 2367/1953, Άρθρο, 21 παρ. 1,2 και 3.)

Οι παραπάνω διατάξεις, όπως ισχύουν από το 1953! έως σήμερα, δεν έχουν αναθεωρηθεί με τους νεότερους, σε σχέση με τα τέλη κυκλοφορίας νόμους(2873/2000 (ΦΕΚ 285 Α'), 2948/2001 (ΦΕΚ 242 Α'), 3697/2008 (ΦΕΚ 194 Α') συνεπώς ισχύει όπως ορίζουν οι διατάξεις του νόμου 2367/1953, όπως άλλωστε  επιβεβαιώνει και η ΔΟΥ πύργου στην απάντησή της με αριθμό πρωτ. 26069.

Όπως αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων, το υπουργείο οικονομικών παρανομεί όταν ζητά από τους πολίτες να πληρώνουν τα τέλη κυκλοφορίας ετήσια και αδιαίρετα χωρίς μάλιστα την έκπτωση του 10%.

Αξίζει ακόμη να αναφερθεί ότι ο νόμος 2367/1953 άρθρο 22 περί ακινησίας ενισχύει το επιχείρημα της μη ανταποδοτικότητας των τελών κυκλοφορίας καθώς φαίνεται ξεκάθαρα ότι σε περίπτωση ακινησίας ο ιδιοκτήτης δεν χάνει την κυριότητα του οχήματός του και δεν πληρώνει τέλη για τον χρόνο ακινησίας. Αν τα τέλη κυκλοφορίας ήταν φόρος, όπως υποστηρίζει το υπουργείο οικονομικών, θα πληρώνονταν και ο χρόνος ακινησίας. Με άλλα λόγια και βάση το σκεπτικό του νόμου το τέλος κυκλοφορίας πληρώνεται από τον ιδιόκτητη επειδή κινεί το όχημα του σε δημόσιους χώρους ( δρόμους, γέφυρες. κ.α.)

Διαβάστε παρακάτω την απάντηση της ΔΟΥ πύργου και την σχετική νομοθεσία.