Το διαπλεκόμενο σύστημα έφερε την κατάρρευση

Σύμφωνα με τον οργανισμό διαχείρισης δημοσίου χρέους το 2012 λήγουν ομόλογα που η αξία τους φτάνει τα 35 δις ευρώ και έντοκα γραμμάτια αξίας 4,6 δις ευρώ.

Στα παραπάνω ποσά θα προστεθούν και περίπου 17 δισ ή 8,1% ως % ΑΕΠ που θα  δαπανηθούν  για τους τόκους  του χρέους της γενικής κυβέρνησης.

Βλέπουμε λοιπόν ότι το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους μαζί με τους τόκους θα ξεπεράσει τα  έσοδα του δημοσίου καθώς τα καθαρά έσοδα του τακτικού προϋπολογισμού θα είναι κοντά στα 50 δισ ευρώ εκ των οποίων τα 30.2 δισ θα προέλθουν από έμμεσους φόρους και τα 16.9 από άμεσους φόρους. Τα μη φορολογικά έσοδα του ελληνικού δημοσίου είναι μόνο 4 δισ ευρώ.

Μερικά βασικά ερωτήματα που προκύπτουν απο τα παραπάνω στοιχεία είναι:

Η τρόικα θέλει εκλογές στο τέλος της τετραετίας

Την μετάθεση κατά ένα τρίμηνο, λόγω της καθυστέρησης στην εκταμίευση μίας δόσης κατά το 2011,    της  επόμενης δόσης  των 5 δισ. ευρώ προς την Ελλάδα, που κανονικά επρόκειτο να εκταμιευθεί τον Δεκέμβριο του 2011, για τον Μάρτιο του 2012   φαίνεται ότι  μεθοδεύει η τρόικα.  Ο εκπρόσωπος της   ΕΕ  Ολιβιέ Μπαγί δήλωσε σήμερα ότι  η δόση     θα καταστεί διαθέσιμη τον Μάρτιο του 2012, χωρίς να αποκλείει περαιτέρω   καθυστέρηση σε περίπτωση  που   η Αθήνα δεν κατορθώσει  να εκπληρώσει τις υπεσχημένες οικονομικές μεταρρυθμίσεις του μεσοπρόθεσμου προγράμματος. “Εάν η αποστολή μας στα μέσα Ιανουαρίου καταλήξει ότι υπάρχει καθυστέρηση στις προόδους, τότε θα πρέπει να αναθεωρήσουμε και την πληρωμή του Μαρτίου”, τόνισε σχετικά ο Ολ. Μπαγί.

Όπως  φανερώνουν όλες  αυτές    οι εξελίξεις,  εκλογές δεν προκύπτουν εκ των πραγμάτων.   Η  τρόικα  με νέες μεθόδους        δείχνει ότι “ψάχνει”     αναβολή επ' αόριστον   στις εκλογές   ώστε   να παγιώσει τα κεκτημένα και να   συντηρήσει την      αβεβαιότητα γύρω από την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη    για  να  διατηρηθεί  η    κρίση  χρέους.

Στο έλεος του μνημονίου η Ελλάδα

Η  μαζική απώλεια θέσεων εργασίας εξαιτίας   της οικονομικής κρίσης  και του  προγράμματος λιτότητας    έχουν οδηγήσει πάνω από  3 εκ. του πληθυσμού στην εξαθλίωση  σύμφωνα με έρευνα της  ΕΛΣΤΑΤ που δόθηκε στην δημοσιότητα.  Το ποσοστό   του πληθυσμού της χώρας  που απειλείται από τη φτώχεια ξεπερνά το 20% του    πληθυσμού.

Ωστόσο, ενδέχεται ο πληθυσμός που απειλείται απο την φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό να είναι αρκετά μεγαλύτερος δεδομένου οτι παλαιότερη έρευνα είχε δείξει ότι  οι μη οικονομικά ενεργοί πολίτες ξεπερνούν τα 4.5 εκατομμύρια.  Επίσης,  δεν πρέπει να  ξεχνάμε    οτι η  φτώχεια είναι μια έννοια με πολλές πτυχές
Ανησυχητικό επίσης είναι  το γεγονός ότι  η   συγκυρία    ευνοεί την αύξηση της ανεργίας και την σημαντική   μείωση    των διαθέσιμων    θέσεων  εργασίας,   με βασικό ανασταλτικό παράγοντα για την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας   την παραγωγική δομή  της χώρας.
 Σε αυτό το ιδιαίτερα δυσμενές  πλαίσιο  τα μέτρα της κυβέρνησης έχουν επικεντρωθεί    στην ελαστικοποίηση  των εργασιακών σχέσεων δλδη προωθούν   θεσμικές εξελίξεις   που αυξάνουν την υποαπασχόληση    η οποία  ως εργασιακός  θεσμός   δεν  μπορεί να αναχαιτίσει  την φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό καθώς δεν δίνει  διέξοδο. 

Ως εκ τούτου,  τα χειρότερα είναι μπροστά.

Η διαιρεμένη Ευρώπη είναι ήδη πραγματικότητα

Τα  δύο  τελευταία χρόνια  τόσο σε ευρωπαϊκό  επίπεδο   κορυφής, όσο  και στο εσωτερικό οι οπαδοί του μνημονίου προσπαθούν να μας πείσουν   για την αναγκαιότητα των σκληρών μέτρων λιτότητας που λαμβάνουν, αν και  το ευρωπαϊκό σχέδιο στο σύνολό του έχει μέχρι στιγμής εξυπηρετήσει μια μικρή μειοψηφία κρατών στην ζώνη του ευρώ, κυρίως την  Γερμανία.
Την ίδια ώρα   η   κατά γενική ομολογία  κάκιστη   διαχείριση της κρίσης έχει οδηγήσει  την ελληνική κοινωνία   στο κατώφλι   της  κοινωνικής εξέγερσης.
Η έντονη κοινωνική δυσαρέσκεια  και η αδυναμία  της πολιτικής να δώσει  πειστικές απαντήσεις   στα     χρόνια και στα  έκτακτης ανάγκης προβλήματα   οδήγησαν  για πρώτη φορά στην νεότερη ιστορία της χώρας   σε αποχώρηση (μόνο  2 χρόνια μετά την εκλογή του)     του Γιώργου Παπανδρέου από την πρωθυπουργία, γεγονός που φανερώνει  τις πολύπλευρες, πολιτικές,  οικονομικές, πολιτισμικές,  κοινωνικές επιπτώσεις της περιοριστικής πολιτικής που ακολουθήθηκε, μια πολιτική η οποία παρουσιάστηκε από τους υποστηρικτές της ως  πράξη εθνικής ευθύνης  για την διάσωση της χώρας από την χρεωκοπία.Κατά πόσο όμως “σωθήκαμε”;