Σε οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο η χώρα

«Η ασφάλεια της Ελληνικής Δημοκρατίας δεν απειλείται μόνο από εξωτερικές επεμβάσεις.
Απειλείται και από εσωτερικές εξελίξεις, τις οποίες είναι δυνατό να εκμεταλλευτούν εξωτερικές δυνάμεις»

Tο οικονομικό αδιέξοδο, ως αποτέλεσμα της πολιτικής του μνημονίου έχει φέρει τα 2/3 των πολιτών στα όρια της οικονομικής κατάρρευσης, οι Έλληνες μέρα με τη μέρα αισθάνονται όλο και πιο αδύναμοι, γεγονός που εκ των πραγμάτων οδηγεί σε βίαιη απορρύθμιση της κοινωνίας με ότι αυτό συνεπάγεται.
Για να φτάσουμε όμως εδώ που φτάσαμε σημαντική συμβολή έχει και ο τρόπος με τον οποίο ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας βιώνει και αντιλαμβάνεται μέσα από τις διαπροσωπικές σχέσεις όλα όσα έχουν συμβεί τον τελευταίο χρόνο σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο. Αρκετοί συμπολίτες μας φαίνεται να ξεχνούν ότι η αδυναμία μας να αναγνωρίσουμε μια αιτία, δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι δεν υπάρχει αιτία.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο κυβερνήτης Γ. Παπανδρέου μετά τα γνωστά “λεφτά υπάρχουν” και “σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα” μας είπε εμμέσως πλην σαφώς ότι, η μοίρα του λαού της Ελλάδας είναι να υποφέρει από τα «κοινωνικά άδικα» μέτρα όπως τα χαρακτήρισε και ένα τμήμα του πληθυσμού θεώρησε το γεγονός της φτωχοποίησης με πολιτικά μέσα ως μια σημαντική στιγμή για τη χώρα που θα οδηγήσει σε πολιτικό και κοινωνικό κέρδος. «Πήραμε δύσκολες αποφάσεις για να βγούμε κερδισμένοι» λένε με σιγουριά γεγονός που κάνει αρκετούς να πιστεύουν ότι η κυβέρνηση έχει πρόσβαση στο πραγματικό μέλλον.
Τι βλέπουμε όμως, αν κοιτάξουμε γύρω από την κατάσταση της οικονομίας;
Βλέπουμε, αύξηση των τιμών στα τρόφιμα και τα καύσιμα, το συνάδελφο να χάνει την εργασία του, χιλιάδες ανθρώπων να μην τους φτάνουν τα χρήματα του μισθού να πληρώσουν τα κοινόχρηστα ή τα έξοδα σπουδών των παιδιών τους, χιλιάδες νέους ανθρώπους να μην έχουν μπροστά τους μια ευκαιρία, τους επαγγελματίες να μην μπορούν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους κ.α.

Εν τω μεταξύ, στο Ευρωπαϊκό επίπεδο, από την ώρα που ανέλαβε τη διαχείριση της χώρας η σημερινή κυβέρνηση πήγε μέσω της κρίσης του χρέους περίπατο και η ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική σταθερότητα, γεγονός που έφερε, με σκοπό όπως είπαν, να περιορίσει την κρίση του χρέους, στην ευρωζώνη το δντ. Ετσι ένα μέρος της ευρωπαϊκής ταυτότητας χάθηκε για ένα ποιο παγκοσμιοποιημένο μέλλον.
Με άλλα λόγια και σύμφωνα με όσα βιώνουμε γερή βάση για να βγούμε από την οικονομική κρίση είναι, η φτωχοποίηση της κοινωνίας, η κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, η περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και άλλα που μέσω της αλληλεπίδρασης επηρεάζουν με απρόβλεπτο, ασυνήθιστο και ανεξέλεγκτο τρόπο την κοινωνική συμπεριφορά σε παγκόσμιο επίπεδο.
Αν τώρα μέσα από αυτό το πείραμα, το αποτέλεσμα που θα επιτευχθεί είναι αρκετά πιθανό να είναι εντελώς αυθαίρετο, με την έννοια ότι ο ελληνικός λαός θα πάψει να υπάρχει ως οικονομική και γεωπολιτική διάσταση είναι ένα ενδεχόμενο που όπως φαίνεται δεν «ενοχλεί σφόδρα» την τάξη του μνημονίου.

Οι ταραχές του ψωμιού στην Τυνησία

Στην Τυνησία η υψηλή ανεργία και τα ακριβά τρόφιμα έκαναν το Σαββατοκύριακο που πέρασε χιλιάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας να βγουν στους δρόμους διεκδικώντας το δικαίωμα στην εργασία και το δικαίωμα να κερδίζουν τα προς το ζην με αξιοπρέπεια. Τα βίαια επεισόδια είχαν ως αποτέλεσμα πάνω από 35 νεκρούς και μια χώρα να βρίσκεται στη δίνη ενός άνευ προηγουμένου κύματος κοινωνικής διαμαρτυρίας.
Ο Πρόεδρος της Τυνησίας Zine el-Abidine Ben Ali, προκειμένου να κατευνάσει τα πνεύματα με διάγγελμα του από την κρατική τηλεόραση, έκλεισε σχολεία και πανεπιστήμια, έκανε λόγο για «κουκουλοφόρους κακοποιούς οι οποίοι έχουν πουλήσει την ψυχή τους στον εξτρεμισμό και την τρομοκρατία " και ανακοίνωσε τη δημιουργία 300.000 θέσεων εργασίας σε δύο χρόνια.
Η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Κάθριν Άστον ζήτησε την« άμεση απελευθέρωση των φυλακισθέντων διαδηλωτών» υπενθυμίζοντας ότι η ΕΕ συζητά με την Τυνησία για την ενίσχυση των διμερών σχέσεών τους. Η εκπρόσωπος τόνισε ότι μια τέτοια προοπτική "απαιτεί αυξημένες δεσμεύσεις για όλα τα θέματα, ιδίως στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών ".

Βέβαια, στον αραβικό κόσμο τα βίαια επεισόδια δεν είναι πρωτόγνωρα, πριν ακόμη ξεσπάσει η παγκόσμια οικονομική κρίση το 2007 και το 2008 είχαν σημειωθεί μεγάλης έντασης επεισόδια στην Αίγυπτο και αλλού εναντία στην πολιτική καταπίεση και τη φτώχια που προκλήθηκε από τις οικονομικές πολιτικές.
Στις περισσότερες αραβικές χώρες η διαφθορά, ο νεποτισμός και η ανικανότητα των καθεστώτων, επιδείνωσαν τις επιπτώσεις των πολιτικών – εμπνευσμένων από την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ, δλδη, πλήρης ιδιωτικοποίηση, σκληρά μέτρα λιτότητας και μείωση ή ακόμη και κατάργηση των κρατικών επιδοτήσεων για τα καύσιμα και βασικά είδη διατροφής.
Αυτό που βγάζει όμως κανείς ως συμπέρασμα, με βάση όσα συμβαίνουν στις αραβικές χώρες, είναι ότι, ελεύθερη οικονομία της αγοράς δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ελεύθερη κοινωνία, οικονομικά και πολιτικά.

Αναπόφευκτη η συρρίκνωση της παγκοσμιοποίησης

Με το οικονομικό χάσμα μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης να διευρύνεται, στο -4,6% το ΑΕΠ της Ελλάδας, περίπου στο 3,0% η ανάπτυξη στη Γερμανία για το 2010, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Ζαν Κλοντ Τρισέ μιλώντας στην ετήσια συνδιάσκεψη του συγκυβερνώντος κόμματος της Γερμανίας CSU καταλόγισε στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτυχία στην οικονομική πολιτική. «Μολονότι η οικονομική μαζί με τη νομισματική πολιτική αποτελούν καθοριστικής σημασίας πυλώνες της ΕΕ, τα κράτη-μέλη χαλάρωσαν και παραβίασαν το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης και δεν εφάρμοσαν τους κανόνες αλληλοελέγχου» , είπε ο κ. Τρισέ.
Εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε ότι για τη χάραξη της νομισματικής πολιτικής αρμόδιο είναι το Διοικητικό Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Πρωταρχικός σκοπός του Ευρωσυστήματος είναι η διατήρηση της σταθερότητας των τιμών!, επίσης, το Ευρωσύστημα οφείλει να στηρίζει τις γενικές οικονομικές πολιτικές της εε και με βάση τον κανονισμό
ίδρυσης του οφείλει να ενεργεί σύμφωνα με την αρχή της ανοικτής οικονομίας της αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό, που ευνοεί την αποτελεσματική κατανομή των πόρων.
Η οικονομική πολιτική της εε, η οποία κατά τον κ. Τρισέ απέτυχε, είναι το σύμφωνο σταθερότητας. Σύμφωνα με το άρθρο 104 της ευρωπαϊκής Συνθήκης, «τα κράτη-μέλη πρέπει να αποφεύγουν, δημόσιο χρέος πάνω από το 60% του αεπ και υπερβάλλοντα ελλείμματα που ξεφεύγουν από το 3% του ΑΕΠ. Με απλά λόγια, η οικονομική πολιτική της ε.ε. είναι δημοσιονομικοί κανόνες ελέγχου.
Τα κριτήρια που θέτει το σύμφωνο σταθερότητας έχουν χαρακτηριστεί από πολλούς οικονομολόγους αρκετά αυστηρά επειδή δεν παρέχουν στα κράτη- μέλη ευελιξία και διακριτική ευχέρεια στην άσκηση της εθνικής δημοσιονομικής πολιτικής.
Το θεσμικό πλαίσιο του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης προβλέπει με ειδική πλειοψηφία του ekofin και κυρώσεις σε περίπτωση που κάποια χώρα δεν συμμορφώνεται στις συστάσεις. Αν όμως το υπερβολικό έλλειμμα προήλθε από ασυνήθιστο γεγονός, εκτός ελέγχου των εθνικών αρχών ή όταν ο λόγος ελλείμματος προς ΑΕΠ μειώνεται περισσότερο από 2% ετησίως δεν επιβάλλονται κυρώσεις στα κράτη-μέλη με δημοσιονομικά προβλήματα.

Από την σύντομη ανάλυση που προηγήθηκε γίνεται σαφές ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας και ανάπτυξης δεν δίνει κάποιο πολιτικο -οικονομικό εργαλείο, πέρα από το κοινό νόμισμα, στα κράτη -μέλη για να φτάσουν τους στόχους που θέτει.
Αν τώρα πάμε λίγο πιο πίσω, στην εποχή που υιοθετήθηκε το κοινό νόμισμα, θα διαπιστώσουμε ότι τα κράτη μέλη ξεκίνησαν το ‘ταξίδι του ευρώ’ από διαφορετική οικονομικοκοινωνική αφετηρία, χωρίς στην πορεία να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα, σε κεντρικό επίπεδο, που θα οδηγούσαν τις διαφορετικές οικονομικές κουλτούρες των κρατών- μελλών σε πραγματική οικονομικοκοινωνική σύγκλιση.
Συνεπώς, κατά έναν παράδοξο τρόπο, η Ελλάδα, αν και μέλος της ευρωζώνης, συνέχισε να είναι:
● Μια εξαρτημένη αγορά χωρίς σημαντικές νέες παραγωγικές επενδύσεις στη βάση της κοινωνίας, γεγονός που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό, τόσο το επίπεδο της ανεργίας, όσο και την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.
● Τα ισχυρά κράτη της ε.ε, ειδικά το κρίσιμο διάστημα πριν το 2005, άσκησαν πολιτική επιρροή με μοναδικό στόχο να επηρεάσουν την Ελλάδα να παίξει με τους κανόνες τους για την εξυπηρέτηση οικονομικών συμφερόντων και μόνο.
● Σήμερα, παρά τα προβλήματα, η χώρα μας συνεχίζει να είναι δανειολήπτης, καταναλωτής και οι ισχυρές χώρες, δανειστές – παραγωγοί.
●Η Ελλάδα, από την πλευρά της, δεν έκανε σχεδόν τίποτα για να μειώσει την εξάρτηση της από τον εξωτερικό δανεισμό και την διεθνή αγορά. Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών διευρύνθηκε μετά την είσοδο στο ευρώ και συνεχίζει να διευρύνεται σήμερα. Στο 150% του αεπ από 104% που ήταν πέρυσι θα φτάσει το δημόσιο χρέος το 2014, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του δντ.
● Εν μέσω οικονομικής κρίσης, η χώρα μας έχει, 1.700.000 ανέργους- υποαπασχολουμένους και περίπου 3.000.000 ανέργους- υποαπασχολουμένους νόμιμους μετανάστες και παράνομους λαθρομετανάστες. Από τη στιγμή που η εε δηλώνει ότι τα σύνορα στον Έβρο είναι ευρωπαϊκά σύνορα, ποια είναι η πολιτική της εε, τόσο για τους ντόπιους ανέργους, όσο και για τους λαθρομετανάστες που φτάνουν κατά κύματα στην Ελλάδα, δεν επιβαρύνουν την ελληνική οικονομία οι λαθρομετανάστες;
● Πως μπορεί να επιτευχθεί ο πρωταρχικός σκοπός του Ευρωσυστήματος για διατήρηση της σταθερότητας των τιμών χωρίς, σταθερότητα μισθών- εισοδημάτων και σταθερό ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης που είναι προϋπόθεση για την εξασφάλιση την κοινωνικής και πολιτικής σταθερότητας; όταν μάλιστα η παγκόσμια οικονομία τείνει να ξεπεράσει τις ευρωπαϊκές πολιτικές.
● Μπορεί; με δεδομένο το οικονομικό χάσμα μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης – η λύση- για την οικονομία της ευρωζώνης, να είναι τα ‘πακέτα’ δανεισμού με χρήματα που αγοράζονται στο 2,5% και στη συνέχεια δανείζονται με πάνω από 5% σε χώρες, όπως η Ελλάδα, που εφαρμόζουν προγράμματα σκληρής λιτότητας.
● Μπορούμε, ως χώρα, να συναινέσουμε στη διάλυση των κυρίαρχων εθνικών κρατών για μια οικονομία “φούσκα” που δεν καταπολεμά βασικές αιτίες δημιουργίας κερδοσκοπικών επιθέσεων, όπως το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, μειώνει την παραγωγική ικανότητα της χώρας, δεν συμβάλει στην ομαλή εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους και το μόνο που προτείνει ως εναλλακτική λύση είναι σκληρή οικονομική λιτότητα η οποία οδηγεί μαθηματικά σε κοινωνική καταστροφή, κ.α.
Αυτή η προσέγγιση και γενικότερα οι εξελίξεις οδηγούν στο συμπέρασμα να πούμε ότι, στην ευρωπαϊκή ένωση μέχρι σήμερα δεν υπήρχε κοινή ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική και, χωρίς καμία αμφιβολία, κάτι που δεν υπάρχει, δεν μπορεί να αποτύχει! Αυτό που απέτυχε είναι το σύμφωνο σταθερότητας.
Το ερώτημα λοιπόν είναι: Τι θα κάνει η Ελλάδα ή έστω τι χρειάζεται να γίνει ως απάντηση;

Κοινωνική κατάρρευση, χωρίς ρεύμα ζουν εκατοντάδες Έλληνες πολίτες

Αντιμέτωποι με το σκοτάδι και το κρύο έρχονται καθημερινά δεκάδες κάτοικοι του νομού Ηλείας που δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν το λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος. Σύμφωνα με στοιχεία από τη ΔΕΗ τουλάχιστον 40 νοικοκυριά την ημέρα σε ολόκληρο το νομό Ηλείας μένουν στο σκοτάδι για λογαριασμούς που στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν υπερβαίνουν τα 100 ευρώ. Από τις κομμένες παροχές, ένα τμήμα, 70% περίπου, προχωρούν σε διακανονισμό εντός 10 ημερών από την ημέρα της διακοπής, οπότε και γίνεται επανασύνδεση.

Το υπόλοιπο 30%, δλδη περίπου 350 νοικοκυριά το μήνα αδυνατούν να πληρώσουν το λογαριασμό για πάνω από 3 μήνες με αποτέλεσμα να στερούνται ηλεκτροδότησης για μεγάλο χρονικό διάστημα με ότι αυτό συνεπάγεται για την ποιότητα ζωής των πληττόμενων ανθρώπων που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ανήμποροι συνταξιούχοι ή οικογένειες με μικρά παιδιά.
Διαστάσεις επιδημίας τείνει να λάβει και η κλοπή ρεύματος. Αρκετά νοικοκυριά και επιχειρήσεις προκειμένου να μην πληρώσουν τη συνολική αξία του ηλεκτρικού ρεύματος που καταναλώνουν επειδή πιέζονται οικονομικά από τα σκληρά μέτρα λιτότητας που εφαρμόζει η κυβέρνηση, παρακάμπτουν με ειδικές πατέντες το μετρητή, έτσι ο λογαριασμός έρχεται αισθητά μειωμένος, γεγονός που βάζει τη δεη σε υποψίες και... ανακαλύπτει τους “παραβάτες” με επιτόπιους ελέγχους.
Το τελευταίο 6μηνο έχουν γίνει αρκετές διακοπές ηλεκτροδότησης σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις για κλοπή ρεύματος.
Η δημιουργηθείσα κατάσταση γυρίζει τους εκατοντάδες συνανθρώπους μας που πλήττονται και γενικότερα την περιοχή δεκαετίες πίσω, γεγονός που δημιουργεί την ανάγκη λήψης μέτρων για την προστασία των καταναλωτών που αποδεδειγμένα αδυνατούν να πληρώσουν το λογαριασμό του ηλεκτρικού.
Δεν μπορεί, για παράδειγμα, το κράτος να αφήνει στο έλεος του χειμώνα, χωρίς θέρμανση και ηλεκτρικό ηλικιωμένους ανθρώπους που μπορεί να αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας ή άνεργους οικογενειάρχες με μικρά παιδιά, κ.α.
Εδώ αξίζει να αναφερθεί ότι, τόσο η παιδική ηλικία, όσο και απόλυτη προστασία της ζωής τελούν, σύμφωνα με το σύνταγμα της χώρας, υπό την προστασία του Κράτους
Συνεπώς, η ΔΕΗ για κανένα λόγο δεν έχει το δικαίωμα να θέτει σε κίνδυνο τη ζωή συνανθρώπων μας μέσω της τακτικής να προχωρά σε διακοπή της ηλεκτροδότησης εξαιτίας απλήρωτων λογαριασμών που δεν υπερβαίνουν τα 100- 200 ευρώ.